Hayalden Gerçeğe
Nasıl söylerim ben onu?
İçimde ruhumu titreten buzlu duygular
Ellerimde ellerinin eşsiz dokusu
Uzakta hatıraların sisli buğusu
Nasıl itiraf edeyim ki ben onu?
Kendimden bile sakladığım hayal gibi
Sıkıldıkça çektiğim bir soluk,
Güneşin soldurduğu hatıralar gibi
Tarihin zaman makinesidir çiçeklerin
Kurudukça dikenleri sivrilir güllerin
Zamandan aşırdığım tatlı gülüşler
Şimdi tablosudur sensiz gecelerin
Kardelen imkânsızı sever gülüm
Doğaya inat parıldar gururlu yüzü
İmkânsız dönüşür serinliğinde gerçeğe
Ve gece yakamozunda vuslatın
Hayat bir gizli açmaz olmasın sana
Belki dökülür bütün sırları gözlerin
İmkânsızın beslediği gizli duygular
Belki gerçek olacak umudun bahçesinde