İlk Sevgiliye
Ílk aşkım platonik sevgilim;
Orta boylu esmer tenliydi.
Ben onun peşinde pervane iken;
O mağrur, bana hiç yüz vermedi.
Tutsağı olmuştum ümitsiz aşkın,
Íçin için yanan bir kordum,
Yoksulluk rüzgârları esti bir gün;
O sılada, ben uzaklara savruldum.
Gün oldu acılarla kahroldum,
Gün oldu bu aşkta teselli buldum,
Kim girdiyse gönüle mekân tutmadı,
Gönlümün tahtına onu oturttum.
Hep merak ettim; o şimdi nerde?
Bir de duydum Ankaradaymış.
Onun da başı girmiş derde;
Kocası ölmüş, yalnız yaşarmış.
Seneler akıp gitti baharla yazla,
Kışların çilesi daha da fazla,
Elden bir şey gelmiyor fani dünyada;
Başınız sağolsun demekten başka.
Ínsan unutamıyor ilk aşkını,
Sevinçle andım güzel adını,
Hayat bu ya, bir gün karşılaşırsak;
Esirgeme benden bir selamını.